December come ...

เกือบผ่านพ้นปีไปได้แล้ว

ปีนี้ไม่มีความรักเลย = สูญ

เหนื่อย ไม่รู้คิดอะไรอยุ่เหมือนกัน

เหนื่อยไม๊ พักกัน

พักกันตลอดเวลา เฮ่อ

มีชีวิตไป วัน วัน
ไม่ต้อง สับสนกับเรื่องของใคร
มัน ดีจริง ดังว่า หรือเปล่า ?

ใช้ลมหายใจไป เพียง วัน วัน
ไม่ต้อง แบ่ง ลมหายใจ ไว้เพื่อรัก
มันดี จริง ดังว่า หรือเปล่า ?

มีน้ำตา
แต่ไม่ได้ใช้ เพื่อ แสดงความรู้สึก ใด ใด
มันดี จริง ดังว่า หรือ เปล่า ?

มีหัวใจ เอาไว้
แต่ไม่เคยรับรู้ อะไรได้อีกเลย
มันดี จริง ดังว่า หรือเปล่า ?

การนิ่งเงียบ เพื่อรออะไรบางอย่าง
ที่แม้แต่ตัวเอง ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
คุ้มค่า แล้ว หรือเปล่า ที่รอคอย

การหายใจ ทิ้ง ...
ไม่เคยจบลง
สับสน กับความ เงียบงัน

ที่วกวน
ในใจตัวเอง

ไม่ได้เลวร้าย
แค่ ... ฉันยังไม่ชิน ..

ชีวิต ฉันคงเป็น เรื่องสั้น ขนาดยาว
ตื่น มีอยู่ หายใจ หลับตา
ดูเหมือน จะมีตัวละคร ใหม่ๆ เสมอ
แต่บางที ก็หักมุม จนเร็วกว่าจะรู้เท่าทัน

ความหลัง สิ่งที่ผ่านมา อดีต
หากเป็น ของหวาน คงหอมหวล
จนใจฉันเองไม่สามารถผละ ไปจากมันได้
ย้อน ไป ย้อนไป  ...
จนกว่า ... จะไม่เหลือความรู้สึกใด ใด
เหลือไว้ ได้เลย

บางค่ำคืน
ที่เรา สำลักความหอมหวานของ ความหลัง
ที่หลั่งไหล จนไม่สามารถห่าง ไปได้เลย
ฉันหลับตา อยู่กับสิ่งเหล่านั้น
มานาน และไม่คิดจะ เดินผ่านไป

หากชีวิตเป็นดังนิยาย
ดังที่ใครคนหนึ่งบอกไว้
เรื่องสั้น หรือ นิยาย ที่มีตัวฉันเป็น ตัวต้นเรื่อง
ไม่มีวันจบลง
ไม่ว่า จะเสียใจ
หรือ ดีใจแค่ไหน

วน เวียนเป็นดังอากาศ
ที่สูดดมเข้าไป
ฉันหายใจทิ้ง ....
และ สูดดมใหม่อีกครั้ง
วนเวียน เป็น
ลูป อยู่เช่นนี้
ไม่เปลี่ยนแปลง

: ถ้า ชีวิต มีแต่ส่วนที่แตกหัก

ควรจะหา อะไร มา บำบัด