ความจริงที่ดี ยิ่งนานวัน ก็ลืม
และได้พบความจริงอันใหม่
ที่ไม่อยากได้ยินเหมือนเดิม
ทำไม ?
ฉันไม่อยากแตะต้อง
กลัว ว่าสักวัน มันจะแตกหัก
และหายไป ..
ฉันคิดได้แค่นั้น จริง ๆ
กลัว ว่าสักวัน มันจะแตกหัก
และหายไป ..
ฉันคิดได้แค่นั้น จริง ๆ
ประตูบานเดิม เดิม
จะถูก ปิดลง สักกี่ครั้ง
นั่นถึงจะเป็นการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ชีวิต ถูกทำให้มีความสุข
จะถูกกระทำให้มีความสุข สักกี่ครั้ง
นั่น ถึงจะพอทำให้เรารักตัวเองมากขึ้น
ชีวิต อันเดิม ถูกทำให้เจ็บปวด
ต้องเจ็บปวด สักกี่ครั้ง
นั่น ถึงจะพอทำให้เรา เลิกไว้ใจใคร ทุกคน
ประตูบานนั้น
เคยเปิด รอ คุณเพียงผู้เดียว
แม้ ใคร ใครต่าง แวะเวียน มาขอกุญแจดอกสำคัญ
ฉันบอกปัด และ ยืนยัน ว่า
กุญแจมีดอกเดียว และไม่ได้อยู่ที่ฉัน
แต่ ณ เวลาหนึ่ง
คุณ เป็น ผู้ลอคมันด้วยตนเอง
และเขวี้ยง กุญแจดอกสำคัญ ทิ้งไป
ไม่สำคัญ ต่อไป
เรามีความต่างในความเหมือน
คุณ หมด ใจ
ฉัน หมด ลม หาย ใจ .. . .
เรื่องมันยาก
ทำให้มันยาก
มันเลยดูยาก
>.<
อยากจะร้องไห้
แต่ไม่ร้องดีกว่า เปลี่ยนใจ
ทำได้เท่าที่ทำได้นั่นแหละ
T..T
อากาศร้อนในคืนหนึ่ง
เสียง ในความเงียบ ..
ไม่เคยมี ในเมืองที่
ผู้คนมากมาย เหลือจน
มากจนเกินว่า จะมานั่งคิด
ว่า ผู้คนมาตามหาอะไรในเมืองใหญ่เมืองนี้
ไฟ ในตึกสูง ยังให้ แสงสว่าง
หรือเพื่อตอกย้ำ ว่าเมืองนี้ ไม่เคยหลับไหล ไปไหน
เราต่างร่วมเป็นส่วนหนึ่ง
ในการ ขับเคลื่อน คืน วัน เหล่านี้
ผู้คนเหล่านั้น รวมทั้งฉัน ที่ต่าง ไหล ไปสู่กระแส
กระแส ที่หมุนเร็ว หมุนออกไป ไม่รู้จักคำว่า .. สิ้นสุด
คนแปลกหน้า เวียนว่าย
มาเพื่อพบ และจากไป
ไม่มีสิ่งใด อยู่มั่น และ ถาวร
ฉันพอรู้
0.53 น.
เวลาในสมอง กระดิกอย่างเชื่องช้า
ช้า ช้า และมีจังหวะ
ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก
ไม่มีความหมายในการมีชีวิตอยู่
สิ่งที่น่าเหลือเชื่อคือ ..
เราไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ามีชีวิตอยู่ และไหลไปอย่างนั้น
เพื่ออะไรสักอย่าง
อาจะทำได้แค่เพียง เอาชีวิตตัวเอง ไหลตามมันไป
หรือ ค้นหาแรงเหวี่ยง เพื่อออกจาก ลูป
เราจะเลือกอย่างไหนดี
ส่วนฉัน ..
ควรจะอยู่ ตรงไหนดี
ให้มันถูกที่ ถูกทาง และถูกเวลา
ยังไม่รู้ เลย ..เหมือนกัน