2008/Jun/28

บอกไม่ได้บอกความจริงบางอย่างไม่ได้ความจริงเป็นสิ่งที่ดีแต่บางอย่างก็ต้องเก็บไว้อย่างนั้น เพียงเพราะมันคือความจริงที่ดีแต่บางคนไม่อยากได้ยินรวมทั้งฉันนั้นแหละ ..ไม่มีอะไรบนความพอใจของใครสักคนและในโลกของความเป็นจริงฉันไม่เคยมีอยู่จริงรวมถึงความสัมพันธ์อันเปราะบางอันนั้นด้วยความจริงที่บางทีมันไม่ได้สำคัญกับใครแต่สำคัญกับฉันเพียงคนเดียว



ความจริงที่ดี ยิ่งนานวัน ก็ลืม
และได้พบความจริงอันใหม่
ที่ไม่อยากได้ยินเหมือนเดิม

ทำไม ?




ฉันไม่อยากแตะต้อง

 


กลัว ว่าสักวัน มันจะแตกหัก
และหายไป ..
ฉันคิดได้แค่นั้น จริง ๆ

Dear,, mr.P

2008/May/19

 

 

 ประตูบานเดิม เดิม
จะถูก ปิดลง สักกี่ครั้ง
นั่นถึงจะเป็นการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

 

ชีวิต ถูกทำให้มีความสุข
จะถูกกระทำให้มีความสุข สักกี่ครั้ง
นั่น ถึงจะพอทำให้เรารักตัวเองมากขึ้น


ชีวิต อันเดิม ถูกทำให้เจ็บปวด
ต้องเจ็บปวด สักกี่ครั้ง
นั่น ถึงจะพอทำให้เรา เลิกไว้ใจใคร ทุกคน


ประตูบานนั้น
เคยเปิด รอ คุณเพียงผู้เดียว
แม้ ใคร ใครต่าง แวะเวียน มาขอกุญแจดอกสำคัญ
ฉันบอกปัด และ ยืนยัน ว่า
กุญแจมีดอกเดียว และไม่ได้อยู่ที่ฉัน

 

แต่ ณ เวลาหนึ่ง
คุณ เป็น ผู้ลอคมันด้วยตนเอง
และเขวี้ยง กุญแจดอกสำคัญ ทิ้งไป
ไม่สำคัญ ต่อไป

 

เรามีความต่างในความเหมือน

คุณ หมด ใจ
ฉัน  หมด ลม หาย ใจ  .. . .

 


 

 

2008/May/08

 

 

 

 

 

เรื่องมันยาก

ทำให้มันยาก

มันเลยดูยาก

 

 

 

 

>.<

อยากจะร้องไห้

แต่ไม่ร้องดีกว่า เปลี่ยนใจ

ทำได้เท่าที่ทำได้นั่นแหละ

 

 

 

T..T

2008/Feb/28

 
 
 
 
 
 
 
เมื่อตื่นลืมตาขึ้นมาใน สายของวันพฤหัส
พยายามลืมตา มองทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า
 
 
 
 
ได้แต่ถอนหายใจ เบา เบา
นี่มัน กล่องสี่เหลี่ยมใบเดิม ที่เรา มีชีวิตอยู่
คงเป็นเวลาที่สายมากแล้ว
อากาศ อบอ้าว พอที่จะทำให้เรา ตื่นนอนได้
หลังจากเข้านอน ได้ไม่ถึง สี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ
 
 
 
 
 
 
นึกถึง บรรยากาศเมื่อคืน
ยิ่ง ดึกมากเท่าไหร่
ความเงียบ ทุกสิ่งในความรู้สึก เข้าจู่โจม
กลายเป็นคน ที่ไม่รู้ ว่าควรจะเข้าใจมันไหม
หรือ ควรจะปล่อยมันเอาไว้อย่างนั้นดี ....

 
 
 
 
 
ควัน เบาบาง ล่องลอย
ไปบน อากาศ ไม่มีทิศทาง
เหมือน ความคิดที่ปล่อยออกไป จากประตูบานนั้น
มันจะละลายหายไปได้ เหมือนความรู้สึกไหมนะ
หรือแค่ เพียงมีควัน มีความรู้สึกให้เรา นึกได้
ว่ามันเคยมีอยู่เท่านั้นเอง





สายของวันนี้ มันกี่โมงกันแล้วนะ ..
ทุกชีวิตคงเริ่มต้นแล้ว
คงมีแต่ฉัน . .ที่ยังอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมใบเดิม
นั่งจดจ่อกับ ความรู้สึกตัวเองที่ซึบซับเท่าไหร่
ไม่เคยหมด มันเพิ่มขึ้น ในทุกวัน
กว่าฉันจะรู้ตัว . . . มันก็ล้น
ไหล เปรอะเปื้อน ในกล่องสี่เหลี่ยมใบนี้เสียแล้ว

 
 
 
 
ใครจะสน ?
ล่ะ ว่ามันกล่องสี่เหลี่ยมของใคร

 
 
 
 
ตอนนี้มัน กี่โมงกันแล้วนะ
ฉันเดินไปที่ นาฬิกาข้อมือ ...
บอกเวลา 10.39
และบอกวันที่ เป็นวันที่ 30.01.08
 
 
 
 
 
ฉันถือกุญแจ เพื่อจะเปิดออกจากกล่องใบเดิมใบนั้น
หลังไขกุญแจ เพื่อเปิดประตู
ฉันพบว่า ... มีกำแพง บดบังทุกอย่าง
ฉันไม่สามารถ ออกจากกล่องใบนี้ ได้อีกแล้ว

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
และฉันยังค้นพบอีก เมื่อกลับมานั่งที่ เก้าอี้
นาฬิกา ฉันหยุดเดิน .... ตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม
ฉันเพิ่งรู้สึกตัว ....

2007/Dec/23

อากาศร้อนในคืนหนึ่ง
เสียง ในความเงียบ ..
ไม่เคยมี ในเมืองที่
ผู้คนมากมาย เหลือจน
มากจนเกินว่า จะมานั่งคิด

ว่า ผู้คนมาตามหาอะไรในเมืองใหญ่เมืองนี้
ไฟ ในตึกสูง ยังให้ แสงสว่าง
หรือเพื่อตอกย้ำ ว่าเมืองนี้ ไม่เคยหลับไหล ไปไหน

 

เราต่างร่วมเป็นส่วนหนึ่ง
ในการ ขับเคลื่อน คืน วัน เหล่านี้
ผู้คนเหล่านั้น รวมทั้งฉัน ที่ต่าง ไหล ไปสู่กระแส
กระแส ที่หมุนเร็ว หมุนออกไป ไม่รู้จักคำว่า .. สิ้นสุด


คนแปลกหน้า เวียนว่าย
มาเพื่อพบ และจากไป
ไม่มีสิ่งใด อยู่มั่น และ ถาวร
ฉันพอรู้

 

0.53 น.
เวลาในสมอง กระดิกอย่างเชื่องช้า
ช้า ช้า และมีจังหวะ
ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก


ไม่มีความหมายในการมีชีวิตอยู่
สิ่งที่น่าเหลือเชื่อคือ ..
เราไม่รู้ด้วยซ้ำ  ว่ามีชีวิตอยู่ และไหลไปอย่างนั้น
เพื่ออะไรสักอย่าง

 


อาจะทำได้แค่เพียง เอาชีวิตตัวเอง ไหลตามมันไป
หรือ ค้นหาแรงเหวี่ยง เพื่อออกจาก ลูป
เราจะเลือกอย่างไหนดี

 

ส่วนฉัน ..
ควรจะอยู่ ตรงไหนดี
ให้มันถูกที่ ถูกทาง และถูกเวลา
ยังไม่รู้ เลย ..เหมือนกัน

 

 

 



the net that sets me free *
View full profile